نظرسنجی ها به ما می گویند که تقریباً یک سوم کل شهروندان ایالات متحده – به اشتباه – معتقدند که پیروزی رئیس جمهور منتخب ایالات متحده جو بایدن از طریق تقلب حاصل شده است.

این یافته بیش از تعجب آور نگران کننده است. اعتماد به دولت فدرال در ابتدای این قرن در آمریکایی ها به زیر 30 درصد رسیده و از آن زمان تاکنون تنها کاهش یافته است.

در همین حال ، کانادایی ها اعتماد بسیار بیشتری به دولت ها و نهادهای عمومی خود دارند. بنابراین چه چیزی تفاوت را توضیح می دهد؟

دانشمندان علوم سیاسی در هر دو طرف مرز می گویند که بحران اعتماد کنونی ایالات متحده تا حدی نتیجه سیستمی است که به حزب گرایی اجازه می دهد به نام دموکراسی بی بند و باری ادامه یابد.

یک مرجع مستقل انتخابات ، یک دادگستری غیر سیاسی و یک رسانه غیرحزبی ممکن است ستون هایی باشد که آمریکایی ها می توانند به آن بچسبند تا بیشتر در گرداب بی اعتمادی و اختلال عملکرد فرو نرود.

به گفته كارشناسان ، چنین دستگیره هایی وجود ندارد – از آنجا كه نهادهایی كه انتخابات را اداره می كنند ، رسانه هایی كه از آنها گزارش می دهند و حتی قضاتی كه در نهایت می توانند درباره آنها تصمیم بگیرند ، هم اكنون همه با یك حزب یا حزب دیگر در ارتباط هستند. دادستان هایی که ممکن است در موارد سوfe استفاده یا کلاهبرداری ، اتهاماتی را وارد کنند نیز همینطور هستند.

جان دیویی ، فیلسوف آمریکایی گفت: “راه حل مشکلات دموکراسی دموکراسی بیشتر است.” اما کمبود م institutionsسساتی که همه آمریکایی ها می توانند به آنها اعتماد کنند نشان دهنده محدودیت های این مفهوم است.

کارشناسان قانون اساسی می گویند که کانادا همیشه دموکراسی خام بسیار کمتری نسبت به ایالات متحده داشته است – اما ممکن است در اجرای خواسته های رای دهندگان کار بهتری انجام دهد.

از بالا به پایین یا پایین به بالا

فیلیپ لاگاس ، کارشناس قانون اساسی ، از دانشکده امور بین الملل نورمن پاترسون دانشگاه کارلتون ، گفت: “اقتدار در دو جهت کاملاً مخالف جریان دارد” در دو کشور.

“در ایالات متحده ، از زمان تاسیس ، حاکمیت ، اقتدار ، سیاست بسیار از پایین به بالا جریان یافته است. به نظر می رسید که این یک سیستم بسیار دموکراتیک تر است ، و به عنوان یک سیستم دیده می شود که در آن مردم تأثیر بیشتری بر تصمیمات خاص دارند و شما” قادر به برگزاری همه پرسی ، محدودیت های مدت لازم ، انتخاب دارندگان دفتر مختلف است.

“در حالی که سیستم ما بسیار از بالا به پایین است. ما به طور فدرال ، یک نهاد منتخب داریم ، مجلس عوام ، و هر دفتر دیگری به طور موثر منصوب یا قراردادی است.”

آمریکایی ها می توانند به همه از رئیس جمهور گرفته تا کلانترهای محلی و سگ گیر ها رأی دهند. کانادایی ها فقط می توانند به نماینده محلی خود رأی دهند.

در نتیجه ، لاگاس می گوید ، “در ایالات متحده ، تعداد زیادی از دفاتر که خنثی باشند – یا باید خنثی باشند – دفاتر منتخب هستند. ما برای گرفتن این تصمیمات به دارندگان دفتر غیر سیاسی اعتماد می کنیم.”

یکی از طرفداران دونالد ترامپ ، رئیس جمهور آمریکا ، در یک تجمع مقابل تالار شهر در دالاس ، شنبه 14 نوامبر 2020 ، تابلویی را در دست دارد. (LM Otero / Associated Press)

3000 سیستم

هیچ کس بیش از افسر ارشد انتخابات که قادر به صرف هرچه برای انجام انتخابات است و پس از آن فقط باید بودجه را حساب کند ، این نقش غیر سیاسی را در کانادا مشخص نمی کند.

ژان پیر کینگزلی به مدت 17 سال به عنوان رئیس ارشد انتخابات کانادا خدمت کرد.

کینگسلی گفت: “سیستم آنها توسط پدران بنیانگذار آنها که آنها از آنها احترام می گذارند ، تنظیم شده است و برای آمریکایی ها تغییر این سیستم بسیار دشوار است.” “آنها فکر می کردند که با انتشار اختیارات در سرزمین ، قادر به جلوگیری از هر نوع گول زدن با سیستم هستند.

“تأثیر آن این است که شما 50 قانون مختلف دریافت می کنید ، اما همچنین 3000 مقام مختلف انتخاباتی نیز دارید ، زیرا انتخابات در سطح شهرستان برگزار می شود.”

کینگزلی گفت که این سیستم فرصت بیشتری را برای سیاستمداران و احزاب فراهم می کند تا انگشتان خود را بر روی مقیاس در جریان انتخابات بگذارند – همانطور که ایالت های جنوبی پس از تصویب متمم چهاردهم که به آمریکایی های آفریقایی تبار رای داد ، یک قرن از تاکتیک های سرکوب رای دهندگان را انجام دادند.

وی گفت: “انتصاب مقاماتی که مسئول هستند از طریق شبکه سیاسی انجام می شود و ما می بینیم که همین الان توسط رئیس جمهور مورد استفاده قرار می گیرد.” “اگر مقامات انتخاباتی توسط دموکرات ها منصوب شده باشند ، وی در این باره اظهار نظر می کند.”

پول را بشکنید

مرکز غیرحزبی برای سیاست های پاسخگو تخمین می زند که نامزدها و گروه های خارجی 18.4 میلیارد دلار Cdn برای این چرخه انتخابات ایالات متحده هزینه کرده اند.

کل هزینه احزاب برای انتخابات کانادا در نوامبر گذشته در حدود 75 میلیون دلار بود. بنابراین ایالات متحده ، با 9 برابر جمعیت کانادا ، تقریباً 250 برابر بیشتر از پول انتخابات را در اختیار دارد.

رای دادگاه عالی ایالات متحده در پرونده 2009 شهروندان یونایتد علیه کمیسیون انتخابات فدرال با استفاده از این استدلال که پول تبلیغات از گفتار سیاسی محافظت می شود ، قانونی را که سعی در اصلاح مالی مبارزات انتخاباتی داشت ، از بین برد.

جان پل استیونز ، دادگستری ، در مخالفت خود هشدار داد که این تصمیم “تهدیدی برای زیر پا گذاشتن صداقت نهادهای منتخب در سراسر کشور است … وقتی اعضای تشکیل دهنده آن معتقدند قوانین خریداری و فروخته می شوند ، یک دموکراسی نمی تواند به طور موثر عمل کند.”

کینگسلی گفت: “اگر سیستم پول را کنترل نکند ، پس پول سیستم را کنترل می کند.”

حامیان رئیس جمهور دونالد ترامپ در حالی که کاروان اتومبیل وی از کنار تظاهرات هواداران در نزدیکی کاخ سفید ، شنبه ، 14 نوامبر 2020 ، در واشنگتن عبور می کند ، تشویق می کنند. (عکس AP / ایوان ووچی) (ایوان ووچی / آسوشیتدپرس)

میلیاردها برای تبلیغات ، بادام زمینی برای انتخابات

محدودیت هزینه برای احزاب و نامزدها در کانادا توسط بورکرات های انتخابات کانادا ، بر اساس یک فرمول ریاضی استاندارد تعیین می شود.

کینگسلی به میلیاردها دلار هزینه شده توسط کاندیداها ، Super PAC ها و گروه های خارج از ایالات متحده اشاره می کند و آن را با بودجه های غالباً خسیسانه ای که به مقامات محلی داده می شود و مجبورند انتخابات را در طی یک بیماری همه گیر اداره کنند ، مقایسه می کند.

وی گفت: “آنها مجبور شده اند كه بروند و پول اضافی و غیره بخواهند.” “اگر خطوط طولانی باشد ، خطوط طولانی است. آنها توانایی باز کردن نظرسنجی های بیشتر را ندارند. مردم فقط باید پنج ، شش یا 10 ساعت در صف منتظر بمانند.”

همه این ناراحتی ها تأثیر دارد. میزان مشارکت در انتخابات اخیر ایالات متحده 66 درصد بود – بالاترین میزان مشارکت در یک قرن گذشته اما هنوز کمتر از میانگین مشارکت در انتخابات فدرال در کانادا است.

خطوط روی نقشه

جاناتان روددن ، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا ، یک متخصص در زمستان بندی است – شیوه ترسیم نقشه های انتخاباتی برای طرفداری یک طرف نسبت به طرف دیگر.

روددن گفت: “من در کار خود مقایسه زیادی با کانادا انجام می دهم ،” برای اینکه به این فکر کنم که اگر کمیسیونی به سبک کانادایی داشته باشیم ، ممکن است چه چیزی بدست آوریم ، در مقابل آنچه که ما منطقه هایی را تشکیل می دهیم که توسط علاقه مندان طراحی شده اند سیاستمداران فعلی. “

وی خاطرنشان كرد كه هم در كانادا و هم در آمریكا ، رأی دهندگان شهری انحراف دارند و رأی دهندگان روستایی محافظه كار. اما در ایالات متحده ، احزاب سیاسی از تقسیم مجدد به عنوان یک گوه استفاده می کنند تا این دو تنهایی را از هم دور کنند و به خودشان یک مزیت بدهند.

وی گفت پنسیلوانیا – نقطه صفر برای هرج و مرج اخیر پس از انتخابات – یک نمونه کلاسیک از یک افسر GOP است ، که در آن هدف این است که “هرچه بیشتر دموکرات ها را به کمترین حد ممکن در مناطق وادارد.”

دموکرات ها بازی های مشابهی را در ایالاتی مانند مریلند و ایلینوی انجام داده اند (البته با تأثیرگذاری کمتر).

رختخواب های عجیب و غریب

روددن گفت: سینسیناتی نمونه ای از شهری است که در آن گریمندندرینگ با سیاست نژادی ترکیب شده و نتیجه ای به نظر می رسد که به نظر می رسد رای دهندگان آفریقایی-آمریکایی را از قدرت انتخاباتی محروم کند. وی گفت ، جمهوری خواهان اوهایو این شهر را به دو قسمت تقسیم کرده و هر قسمت را به یک حومه حومه شهر متصل کردند و دو منطقه با تمایل به GOP تولید کردند و اکثریت دموکرات سیاه پوست سینسیناتی را عملاً باطل کردند.

روددن گفت ، جمهوری خواهان گاهی در میان دموکرات های فعلی متحدان خود را پیدا کرده اند که می خواهند مناطقی را ایجاد کنند که نمی توانند از دست بدهند.

وی گفت: “در آن فرآیند می توان رختخواب های عجیب و غریب مستقر در کار را داشت.”

رودن گفت رای دهندگان آمریکایی از دیدن قانونگذاران ایالتی در تعیین مرزهای انتخابات فدرال بیزار هستند و در موارد مختلفی که موضوع از طریق ابتکارات رای گیری مطرح شده است ، به جای سیستم حزبی با کمیسیون های دو حزب یا شهروندان رأی داده اند.

کانادا در حال حاضر دارای یک نهاد مستقل است که مرزهای انتخاباتی را تعیین می کند.

لاگاس گفت: “سیستم ما کمتر در معرض نفوذ حزبی در ترسیم این مرزها است ، و این مطابق با سنت بی طرفی کانادایی خدمات ملکی است.”

قدرتهایی که به اندازه کافی از هم جدا نباشند

تأیید ایمی کونی بارت به دادگاه عالی ایالات متحده بار دیگر دیوار بسیار باریکی را که قوه قضاییه آمریکا را از دو شاخه دیگر دولت جدا می کند ، آشکار کرد.

مانند بسیاری از نامزدها ، بارت – که به عنوان یک محافظه کار شناخته می شود – بیشتر وقت تأیید خود را صرف شنیدن س sidesالات حاشیه ای در مورد نظرات سیاسی خود کرد. اختلافات حزبی 6-3 در دادگاه عالی ایالات متحده به سختی یک راز دولتی است.

ساموئل آلیتو ، قاضی دادگاه عالی در سخنرانی اخیر خود در انجمن فدرالیست ، در حالی که در مورد مخالفت خود در حکم قانونی شدن ازدواج همجنسگرایان بحث می کرد ، حتی بیشتر وارد سیاست شد.

دیوان عالی دادگستری ساموئل آلیتو ، با سایر قضات در کاخ سفید در 23 جولای 2019 نشان داده شد. (کارولین کاستر / آسوشیتدپرس)

امروزه ، او ادعا کرد ، “شما نمی توانید بگویید که ازدواج یک اتحاد بین یک زن و مرد است. تا همین اواخر ، اکثریت قریب به اتفاق آمریکایی ها فکر می کردند. اکنون این تعصب محسوب می شود.”

(البته اصلاحیه اول از حقوق آمریکایی ها برای گفتن هر آنچه در مورد ازدواج می خواهند محافظت می کند).

آلیتو همچنین از سخنرانی خود برای حمله به پنج سناتور ، همه دموکرات ها ، استفاده کرد.

بنابراین دشوار است درک کنید که چرا بسیاری از دموکرات ها شک دارند که یک عدالت آلیتو بی طرفانه در مورد نتیجه انتخابات سال 2020 حکم می کند ، در صورت دعوت به این کار.

در همین حال ، دادستان های کل که سیستم عدالت را در ایالت های جداگانه اداره می کنند ، حتی در درگیری های سیاسی عمیق تر هستند. برای اثبات ، فقط نگاهی به تبلیغات “لیبرال های بی قانون” که توسط انجمن دادستان های جمهوری خواه (RAGA) اجرا می شود ، بیندازید.

آدام پایپر ، مدیر اجرایی RAGA گفت: “اگر توفانهای كامالا و جوزف به زمین بیفتند ، دادستانهای كل جمهوری خواهان به عنوان” بیمه نامه “ملت از امریکا در برابر نابودی كامل دفاع خواهند كرد.”

انتصابات قضایی کانادا بسیار کمتر بحث برانگیز است – اما این یکی از زمینه هایی است که برخی از کارشناسان می گویند کانادا به سمت یک رویکرد حزبی تر می رود.

دولت فدرال در حال حاضر در دادگاه از روند نامزدی خود در برابر ادعاهایی مبنی بر اختیار بیش از حد سیاسیون دفاع می کند – نگرانی که فقط دو هفته پیش توسط کانون وکلای کانادا ابراز شده است.

اما سیستم انتصابات کانادا هنوز با آنچه در ایالات متحده حاکم است ، جایی که 90 درصد قضات ایالتی باید کاندیدا شوند ، فاصله دارد.

“برخی ممکن است این امر را عوام کمتر ببینند ، اما اعتماد عمومی گسترده تری وجود دارد [in Canada] برخلاف پیشبرد چشم اندازهای زیرمجموعه خاصی از جمعیت ، این دارندگان دفتر مشاغل خود را از نظر منافع عمومی مشاهده می كنند. “

“این تلاش برای انتقال دائمی تصمیمات تا سطح مردم سالارانه تر به نظر می رسد ، اما در نهایت تأثیرات سو on بر سیاست شما ایجاد می کند. این به گروه های کوچکتر از افراد اجازه می دهد نامزدی نامزدها را به دست گیرند. و به همین ترتیب ، این تصمیم جایگزین اکثریت قوه مجریه با هر تغییر رئیس اجرایی ثبات در سیستم ایجاد نمی کند.

“اما در درجه اول – و به طور متناقض – این تلاش مداوم برای تحول قدرت در واقع باعث نارضایتی مردم شده است. به طرز عجیبی ، در سیستم ما ، قدرت را متمرکز می کنیم اما در نهایت به دولت هایی می رسیم که می توانند کارهایی انجام دهند ، که می توانند برای مردم تأمین کنند ، و این باعث ایجاد بیشتر می شود. اعتماد عمومی “.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *