دادگاه عالی درخواست تجدیدنظر علیه Maple Leaf Foods را به دلیل گوشت آلوده رد کرد

دادگاه عالی کانادا فرجام خواهی آقای Sub franchisees را که ادعا می کند Maple Leaf Foods مسئول خسارات مالی رستوران ها در طی شیوع لیستریوز 2008 است ، رد کرد.

در یک تصمیم 5-4 روز جمعه ، دادگاه عالی دریافت که Maple Leaf وظیفه مراقبت از حق امتیاز را ندارد – مسئولیت قانونی که شخص یا سازمان برای جلوگیری از هرگونه عملی که به طور منطقی می تواند به دیگران آسیب برساند پیش بینی شده است.

پیتر کریوروک ، شریک ارشد Lerners LLP که نماینده رستوران ها است ، در بیانیه ای به CBC News نوشت: “ما از نتیجه ناامید هستیم.”

“در نتیجه این تصمیم ، 424 مستر فرنچایز آقای Sub که متحمل خسارات قابل توجهی شده اند ، بدون تقصیر خود در نتیجه شیوع لیستریا Maple Leaf ، توانایی جبران خسارات خود را ندارند.”

در نتیجه فراخوان ملی محصولات Maple Leaf به دنبال آلودگی در یکی از کارخانه های خود ، رستوران های آقای Sub به مدت شش تا هشت هفته دچار کمبود محصول شدند.

اگرچه شیوع لیستریوز کشنده ترین مورد در تاریخ کانادا بود ، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که به مشتری های آقای Sub آسیب برساند به دلیل گوشت آلوده.

هنوز هم ، صاحبان امتیاز حقوقی دعوی طبقاتی علیه غذاساز مستقر در تورنتو را با ادعای خسارت به شهرت و از دست دادن فروش خود آغاز کردند.

“طبق قوانین کانادا هیچ سوالی وجود ندارد که یک تولید کننده محصولات غذایی به طور کلی به مصرف کننده ای از کالایی که ممکن است با خوردن آن آسیب ببیند ، مدیون مراقبت هستند. اما این چیزی نیست که در اینجا اتفاق افتاده است ،” LLP در تورنتو.

“ادعا در اینجا ناشی از آسیب شخصی کسی نبود … سوالی که در اینجا وجود داشت این بود که آیا این وظیفه به نوع آسیب اقتصادی که این حق امتیاز دهندگان ادعا می کردند گسترش یافت؟”

Scott Maidment ، وكالت مستقر در تورنتو ، متخصص دعاوی مربوط به جرائم ، گفت كه سوال اصلی در برابر دادگاه عالی این است كه آیا Maple Leaf Foods نسبت به خساراتی كه در نتیجه خسارت وارد كرده اند به آقای Sub sub franchisees وظیفه دارند؟ شهرت آنها (CBC)

از آنجا که محصولات آن توسط یک توزیع کننده عرضه می شد ، Maple Leaf ارتباط مستقیمی با صاحبان امتیاز نداشت. اما امتیاز دهندگان با یک توافق نامه انحصاری برای خرید محصولات گوشت از طریق Maple Leaf موظف شدند.

رستوران ها ادعای سهل انگاری کردند زیرا هیچ قرارداد مستقیمی بین صاحبان امتیاز و Maple Leaf وجود نداشت.

در طی فراخوان ، غذاساز برای کمک به حق امتیاز دهی کنندگان با کمبود محصول و بازیابی گوشت های آلوده اقداماتی انجام داد.

در بیانیه ای که از طریق ایمیل به سی بی سی نیوز ارسال شد ، تیم حقوقی Maple Leaf اعلام کرد که از حکم دادگاه عالی ، به ویژه از قصد احترام به ترتیبات طرفین در یک محیط تجاری خوشحال است.

وکلا ، الیزابت باوکر ، استیو استیبر و نیکولا برانکلی از Stieber Berlach LLP نوشتند: “نتیجه این است که قانون بزهکاری بعنوان یک بیمه گر بعد از واقعیت برای رسیدگی به تمام آسیب های اقتصادی که ممکن است طرفین در بازار متحمل شوند ، عمل نخواهد کرد.”

“از طریق این تصمیم ، SCC [Supreme Court of Canada] همچنین نشان داده است که منافع اصلی محافظت شده توسط قانون شکنجه ، صداقت و مالکیت بدنی است و دادگاهها در مواردی که ضرر اقتصادی خالصی را متحمل شده است که یک طرف در یک محیط تجاری متحمل شده است ، با احتیاط قدم برمی دارند. “

دامنه مسئولیت

در سال 2016 ، یک قاضی پرونده در دادگاه عالی انتاریو رای عمدتا به نفع حق رای دهندگان به این نتیجه رسید که Maple Leaf وظیفه مراقبت از امتیاز دهندگان را دارد تا محصولی مناسب برای مصرف انسان تهیه کنند.

Maple Leaf به این تصمیم اعتراض کرد.

در سال 2018 ، دادگاه تجدیدنظر انتاریو به نفع غذاساز رای داد. این تحقیق نشان داد که وظیفه مراقبت برای تهیه کالایی مناسب برای مصرف انسان به عهده مشتریان امتیاز دهنده است نه خود مشاغل.

دادگاه تجدیدنظر همچنین تعیین کرد که گسترش مسئولیت در برابر صدمه به شهرت باعث دلسرد شدن تولیدکنندگان از یادآوری به موقع محصولات بالقوه معیوب می شود.

سپس امتیاز دهندگان پرونده را به دیوان عالی کشور کشاندند.

اریک چمبرلین ، رئیس دانشکده حقوق دانشگاه وسترن گفت: “نگرانی این است که اگر این مسئولیت به تمام خسارات اقتصادی متحمل شده توسط افراد در زنجیره تأمین برسد … که یک تولید کننده تمایلی به صدور فراخوان ندارد.”

“آنها نگران خواهند بود كه مجبورند خسارات اقتصادي تمام صاحبان حق را بپوشانند.”

دیوان عالی کشور رویکردی محتاطانه اتخاذ می کند

کریوروک گفت که اکثریت پنج قاضی با دریافت این که وظیفه تولید کننده در تهیه محصولات ایمن به عهده مصرف کنندگان نهایی است ، رویکرد بسیار محدودکننده ای را در پیش گرفتند و اظهار داشت که صاحبان امتیاز می توانند از طریق قرارداد یا بیمه از خود محافظت کنند.

“این تأثیرات قابل توجهی در مسئولیت محصول و قانون حق رای دادن خواهد داشت ، و نیاز به مشاغل کوچک آسیب پذیر و تأمین کنندگان واسطه در زنجیره تأمین است که به طور فعالانه به دنبال محافظت از خود از طریق مذاکرات قرارداد با تولید کنندگان بزرگ و گرفتن بیمه گران هستند که برای بسیاری ممکن نیست صاحبان امتیاز و مشاغل کوچک ، “او گفت.

اندرو برنشتاین ، یکی از شرکای شرکت Torys LLP در تورنتو ، گفت که دیوان عالی طی چند سال گذشته در نحوه تفسیر پرونده های مربوط به مسئولیت سهل انگاری در برابر خسارات اقتصادی ، رویکرد محتاطانه ای را اتخاذ کرده است.

وی گفت: “دیوان عالی کشور با این موضوع دست و پنجه نرم می کند زیرا آنها نگران دو چیز هستند. از یک طرف ، آنها نگران هستند که اجازه ندهند آسیب ها اصلاح نشود ، اما از طرف دیگر نگران تحمیل مسئولیت بیش از حد گسترده هستند.” .

آلن دیك ، یك شركت Sotos LLP در تورنتو ، گفت: تصمیمی كه به نفع امتیاز دهندگان است ، می تواند مسئولیت را به عنوان موضوع مذاكره بین تولیدكنندگان و خریداران قرار دهد.

دیک قبل از تصمیم گفت: “پیش بینی اینکه دادگاه با گسترش وظیفه مراقبت همراه باشد یا نه بسیار دشوار است ، زیرا آنها به راحتی تشخیص می دهند که ممکن است ضرر اقتصادی از این نوع قابل پیش بینی باشد و تحمل آن بر عهده یک تولید کننده است.” منتشر شد.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>